'Leren is leuk. Voor de cursisten en voor mij.'

De column 'De dag van ...' in VerpakkingsManagement wordt verzorgd door de Vereniging Nederlandse Verpakkingskundigen (VNV). Deze column is van Stefan Hermsen. <br></br> Packademy is een initiatief van GetPact. Als GetPact kregen we vaak allerhande vragen van klanten of we signaleerden zelf verbeterpunten binnen bedrijven. Met ons kenniscentrum Packademy hebben we tijd vrijgemaakt om die vragen te beantwoorden. Dat doen we het liefst in de vorm van trainingen. <br></br> We richten ons ook op de groep die niet primair met de verpakkingen zelf bezig is, zoals marketeers en product owners. We geloven dat mensen beter zelf aan de slag kunnen met vraagstukken dan dat we het in de vorm van consultancy voor ze oplossen. Zo profiteert de hele keten. Ook de stakeholders van de cursisten, zoals klanten en toeleveranciers. Voor ik bij Packademy begon, was ik verantwoordelijk voor de specialisatie Packaging & Design aan de HAS green academy. <br></br> <b>8:30 Toeristische rit</b> <br></br> De dag begint met een wandeling naar het metrostation bij de RAI in Amsterdam. Het is maar een paar haltes en een korte wandeling naar kantoor. Door de mix aan toeristen en forenzen van allerhande nationaliteiten voelt het ritje altijd als een minivakantie. <br></br> <b>9:00 Barista</b> <br></br> We houden ‘in the office’ van goede koffie. Welke boon, maal- en zetmethode de beste is, blijft een voortdurend onderzoek in de ochtend. Intussen bespreken losjes wat er voor iedereen die dag op de agenda staat en of er nog bezoekers komen bijvoorbeeld. <br></br> <b>9:30 Communicatie</b> <br></br> Packademy is nog relatief nieuw, dus samen met communicatiemanager Machteld spar ik geregeld over hoe we ervoor kunnen zorgen dat al onze doelgroepen ons zo goed mogelijk weten te vinden. <br></br> <b>10:45 Info-bulletin QR-code</b> <br></br> Soms maak ik als antwoord op een vraag van een klant korte info-bulletins. Daarin probeer ik op een toegankelijke, visuele manier antwoord te geven. Deze ochtend beantwoord ik een vraag over de QR-code. Uit alle informatie die daarover te vinden is, destilleer ik een two-pager. AI is daarbij maar beperkt handig. Vooralsnog blijkt nog steeds dat als het op precies de juiste informatie aankomt, AI er vaak net naast zit of het oplepelt in een onbegrijpelijke woordsalade. <br></br> <b>12:00 Lunch</b> <br></br> De omschrijving lunch in de kantine doet echt tekort aan de werkelijk heerlijke, verrassende lunchbowls die chef Nini ons elke dag weer voorzet. Zij verzorgt ook de catering voor onze in-house trainingen. Dan halen de cursisten vaak hun telefoon tevoorschijn voor een Instagram-moment. <br></br> <b>15:30 Training voorbereiden</b> <br></br> Na het afronden van het info-bulletin, werk ik verder aan een heel leuk project voor Verpact rondom de PPWR (daar horen jullie hopelijk snel meer over). Ook besteed ik wat tijd aan de voorbereidingen van een training later deze week. Een training bij ons moet niet alleen leerzaam zijn, maar ook leuk. De sfeer, de ruimte, de catering: alles moet kloppen. Dus naast lesmateriaal checken en met gastdocenten afstemmen, ben ik ook bezig met het inrichten van onze ruimte en de catering. Ik heb er zin in! Kennis delen vind ik nog altijd heel leuk om te doen. De interactie en vragen van cursisten maken het elke keer weer anders en daar leer ik zelf ook weer van! <br></br> Stefan Hermsen <br></br> Bedrijf: Packademy <br></br> Plaats: Amsterdam <br></br> Functie: Trainer <br></br> Opleiding: Bachelor vormgeving & design, NVC OVK2 <br></br> Hobby’s: Toerist in eigen stad. Concertgebouw. Theater. Musea. Restaurant. Café. Door de stad slenteren. Fietsen. Varen. Lezen. <br></br> <i><u>[Deze column is gepubliceerd in VerpakkingsManagement (april 2026)](https://www.verpakkingsmanagement.nl/opinie/stefan-hermsen-leren-is-leuk.-voor-de-cursisten-en-voor-mij).</i></u> <br></br>

Packademy pakt uit op Empack 2026

Op dinsdag 14 april reisden we voor drie dagen Empack af naar Gorinchem, waar beursbezoekers onze knalgele stand goed wisten te vinden. We voerden mooie gesprekken met geïnteresseerden over packaging en ons Packademy aanbod. <br></br> Op donderdag kroop collega Stefan Hermsen samen met twee andere vakexperts in de huid van Dokter Empack om verpakkingsvraagstukken voor bedrijven te helpen oplossen. <br></br> We kijken terug op een mooie beurs! <br></br>

Licht gewicht

Er was een tijd dat verpakkingen ons leven lichter maakten. Een tijd waarin een tearstrip een klein rood lintje van vooruitgang was: je trok eraan en voilà, toegang tot geluk. <br> </br> <b>Gedisciplineerde soldaatjes</b> <br> </br> Neem de Giotto hazelnoot bonbons. Een <i>guilty pleasure</i> waarvan ik altijd een paar pakjes insla als ik in Duitsland ben (in Nederland zijn ze wonderlijk genoeg niet verkrijgbaar en dat draagt bij aan het heimelijk genoegen). Zo’n licht rolletje verfijnde, tere zoetigheid in een handige, elegante verpakking. Je trok aan de strip en negen luchtige bonbons wachtten je keurig in een rijtje op. Gedisciplineerde soldaatjes van crème en nougatine. <br> </br> Maar toen kwam de PPWR. Gemak is verdacht. De tearstrip bleek bij mijnrecente aankoop verdwenen. Tearstrips zijn extra materiaal en maken recycling lastiger. Ik vermoed dus dat het daardoor is ingegeven. Het kan natuurlijk ook gewoon een kostenbesparing zijn… <br> </br> <b>Hans en Grietje</b> <br> </br> In elk geval sta ik nu te hannesen met een Giotto-verpakking zonder tearstrip. Ik zoek een begin, ik scheur, ik probeer het voorzichtig, maar de rol besluit anders. <br> </br> Zonder strip scheurt de rol in alle richtingen open. De bonbons schieten over tafel. Ze rollen richting rand, stuiteren tegen mijn koffiekop en laten, kwetsbaar als ze zijn, een spoor van hazelnootgruis achter. Alsof Hans en Grietje voortaan bij Ferrero in dienst zijn. Licht zou het moeten zijn, <i>convenience</i>, maar het wordt zwaar werk. Ironisch genoeg zit de zwaarte tegenwoordig niet meer in het materiaal, maar in de frustratie. <br> </br> <b>Zwart goud</b> <br> </br> Aan de andere kant van het spectrum, letterlijk zwaarder, herontdek ik de langspeelplaat. Vinyl. Zwart goud, want ik ben niet de enige die er weer voor in de markt is. Nostalgie in 180 gram. Waar streaming gewichtloos door de ether zweeft, komt een plaat in een hoes die je met twee handen vastpakt. Dat moment waarop je de binnenhoes voorzichtig open laat glijden, de plaat eruit tilt zonder de groeven aan te raken, het is elke keer weer een klein cadeautje. Een ritueel. Een <i>unpacking experience</i> in optima forma. <br> </br> En ook een zaak van gewicht en kwetsbaarheid. Een stapeltje platen weegt al snel een paar kilo en neemt meer ruimte in dan mijn hele Spotify-bibliotheek ooit zal doen. En het onderhoud. Voorzichtig behandelen, neerleggen. Naald schoon. Plaat schoon. Even met dat antistatische borsteltje eroverheen, alsof je een miniatuurijsbaan dweilt. Want één kras en je hoort het. Streaming vergeeft, vinyl onthoudt. <br> </br> <b>Tussen licht en zwaar</b> <br> </br> En zo leef ik tussen licht en zwaar. Tussen de ogenschijnlijk lichte Giotto-verpakking die zich als een confettikanon gedraagt, en de zware vinylplaten die met hun plechtige gewicht om aandacht vragen. Het echte drama openbaart zich wanneer de werelden botsen: hazelnootkruimels die vrolijk over tafel stuiteren en precies daar landen waar mijn net schoongemaakte langspeelplaat ligt te wachten. <br> </br> PPWR mag dan streven naar minder afval, maar ik produceer inmiddels een heel nieuw type vervuiling: analoog ondersteunend bonbongruis. Dát is de ware zwaarte van verpakkingen: niet wat erin zit, maar wat er uiteindelijk op de PPWR-plaat belandt. <br> </br> <i> Deze column verscheen in Pakkracht 63 (maart 2026). <br> </br> Foto: Lisa (Pexels)</i> <br> </br>

Blik op Piet

Het heerlijk avondje is gekomen. Vol verwachting zet Piet zijn schoenen bij de kachel. Stevige, degelijke ANWB-stappers. Maat 43. “Daar past heel wat in,” grinnikt hij, terwijl hij zijn schoenen rechtzet. “Nog één nachtje slapen”. <br> </br> <b>Comfortabele, warme kistjes</b> <br> </br> Elke avond zet Piet zijn schoenen klaar. Zo kan hij ‘s morgens snel in die comfortabele, warme kistjes schieten voor hij gehaast vertrekt naar zijn werk als docent verpakkingen aan de HAS green academy. Zijn schoenen zijn kenmerkend voor hem. Collega’s noemen het model gekscherend ‘pietschoenen’. <br> </br> Maar morgen is anders. Morgen gaat Piet Degen met pensioen. Het is december en oude gewoontes zitten diep. Lege schoenen bij de kachel. Hij mijmert over de afgelopen tientallen decembermaanden, zijn kinderen, zijn kleinkind. Als hij nu schoeisel neerzet, hoort er iets in te komen. Maar wat laat je voor jezelf achter op de laatste avond voor je pensioen? <br> </br> <b>Minor ‘Blikologie’</b> <br> </br> Piet besluit dat dit hét moment is voor een terugblik. Letterlijk. Want als er iets is waar hij van houdt, is het blik. Vis in blik. Bonen in blik. Zélfs soep in blik. Piet vindt alles prachtig zolang het een metalen jasje heeft. “Duurzaam, stevig en eindeloos te recyclen,” oreert hij vaak tegen zijn studenten. Piet kan uren praten over de charme van metalen verpakkingen. Zijn collega’s grappen wel eens dat hij een minor “Blikologie” zou moeten starten. <br> </br> <b>Makreel-in-bio-tomatensaus</b> <br> </br> Hij loopt naar zijn keukenkast en haalt een verzameling blikken tevoorschijn. Sardientjes, romige kokosmelk, kapucijners: een hele blikkenparade tuimelt op tafel. “Een mens moet zijn pensioen met smaak inluiden,” mompelt hij. Hij kiest het mooiste blik uit: een limited edition makreel-in-bio-tomatensaus. Bijzonder van vorm, glimmend en mooi bedrukt. Precies het soort verpakking dat hij in zijn lessen altijd heeft gebruikt om de kracht van blik te laten zien. <br> </br> Hij denkt terug aan al die jaren in het onderwijs: de vragen van studenten, de projecten waarin ze zelf verpakkingen moesten ontwerpen, de discussies over materiaalkeuze. Nu is het tijd voor een nieuw hoofdstuk. Geen deadlines meer, geen beoordelingsformulieren, geen productpresentaties. Alleen nog tijd, rust en, natuurlijk… een goed gevulde kast vol blikken. <br> </br> <b>Elke dag opnieuw</b> <br> </br> Hij legt het blikje plechtig in zijn schoen. “Zo,” zegt hij tevreden, “een cadeautje van mij voor mij.” Piet gaat zitten, kijkt naar zijn gevulde pietschoen en glimlacht breed. “Een blik op de toekomst,” fluistert hij. “en die ziet er goed uit.” <br> </br> Met een laatste tevreden zucht blaast hij het kaarsje uit. Nog één nachtje slapen, en dan begint het heerlijk avondje voortaan elke dag opnieuw. <br> </br> <i> Deze column verscheen in Pakkracht 62 (dec 2025). <br> </br> Foto: Piet Degen/VerpakkingsManagement</i> <br> </br>