Hoofd en hart
Ik wilde een boek kopen. Een papieren boek. Tweedehands. Het is duurzaam én sommige boeken zijn überhaupt niet meer verkrijgbaar.
Ik wilde een boek kopen. Een papieren boek. Tweedehands. Want ‘ons ben zuinig’ (wie deze uitspraak herkent dateert, net als ik, nog uit de vorige eeuw), het is duurzaam én sommige boeken zijn überhaupt niet meer nieuw verkrijgbaar. Ik zocht de ‘Whole Earth Catalog’. Een boek uit 1969. De hele wereld, samengevat tussen twee kaften. Het is een soort kruising tussen een encyclopedie en de Gouden Gids (ook hiervoor geldt: vorige eeuw). Het internet, maar dan op papier, uit een tijd dat “scrollen” nog bladeren heette.
Duurzaam! Circulair!
Met een beetje speuren vond ik het boek online bij de Slegte. Ouderwets tweedehands gaat al jaren met z’n tijd mee. Bij het afrekenen kreeg ik de keuze: een eenmalige kartonnen doos, of een herbruikbare verpakking van het concept Boxo. Duurzaam! Circulair! De aarde zou me dankbaar zijn! Dat kostte dan € 3,95 statiegeld. € 3,95, zo’n bedrag dat je het gevoel geeft dat je ergens slim mee bezig bent. Waarom niet € 4,- of € 3,50. Alsof je nét onder een grens blijft waarvan niemand precies weet waar die ligt. Zelfs bij statiegeld.
Uiteraard koos ik voor herbruikbaar. Met m’n hart. Én met m’n hoofd om het concept te proberen. De volgende dag kwam het boek aan. Te groot voor de brievenbus dus het ging naar een pakketkluis. Nooit naar die om de hoek, maar altijd net naar die een paar blokken verderop. Vooruit, niet alleen een duurzaam goed gevoel, maar ook stappen lopen. Dus écht goed voor het hart.
Flinke hint
Het boek bleek verpakt in een ENORME envelop gemaakt van gebruikte big bags. Thuis bladerde ik door de Whole Earth Catalog. Pagina’s vol gereedschap, ideeën, systemen: een optimistisch geloof dat je met de juiste middelen de wereld beter kunt maken. Terwijl ik dat daar zat te overpeinzen met mijn boek, lag die grote envelop naast me als een nogal flinke hint. Die envelop moest ook weer terug. Want statiegeld. Circulair.
Ik zocht op de digitale earth catalog waar ik dat ding kon inleveren. Bleek er precies één plek te zijn: bij De Slegte. Natuurlijk. De cirkel is rond, maar wel met een flinke omtrek. Te ver om “even te lopen”. Dus daar ging ik weer. Nu met de fiets. De duurzame envelop wapperend in de hand als een witte vlag van goede bedoelingen. Aangekomen bij De Slegte, wilde ik mijn verpakking inleveren. Dat gebeurde daar blijkbaar nog niet vaak want de gebruiksaanwijzing en de juiste QR code om te scannen moesten erbij gezocht worden. Tenslotte missie geslaagd. Planeet gered. € 3,95 terug in de wallet.
Alsnog bomen ongehakt
En ja, als je daar dan tóch bij De Slegte bent… Ik vond mezelf terug bij de kassa met een stapeltje boeken. Die worden daar ingepakt in kraftpapier. Alsnog bomen omgehakt voor een eenmalige verpakking.
Met het pak onder m’n arm fietste ik ietwat slingerend terug. Duurzaam doen is geen liniear proces. Er is niet één beste antwoord. De aarde kun je niet catalogiseren. Maar het onderzoeken is wel goed voor de cardio.
Deze column verscheen in Pakkracht 64 (april 2026).
Beeld: Memyselfeneye (Pixabay)
Stefan Hermsen
Manager Packademy
Share this post
Latest posts
